Steeds meer kinderen vallen stil omdat het onderwijs en de jeugdhulp niet op tijd in beweging komen. Ze willen leren, maar wachten op besluiten, plekken en afstemming die maar niet komen. Het zijn de ‘wachtkamerleerlingen’: kinderen die niet thuiszitten uit onwil, maar omdat het systeem stokt.
Ondertussen tikt de tijd door. Er wordt gewacht, overlegd, doorgeschoven. En wat er in die stille tussentijd gebeurt, zie je niet meteen… maar voel je wel.
Hoe belandt een kind in zo’n onzichtbare wachtkamer, en wat heeft hij nodig?